АРУЖАН САИН
«ДОМ» - «МИЛОСЕРДИЕ» ЕРІКТІ ҚОҒАМ» - ҚАЙЫРЫМДЫЛЫҚ ҚОРЫНЫҢ НЕГІЗІН ҚАЛАУШЫ ЖӘНЕ ДИРЕКТОРЫ
«ДОМ» ҚАЛАЙ ҚҰРЫЛДЫ?
Жалпы, біздің қордың пайда болуы - бұл кездейсоқ жағдай, бұл оқиғалардың сәйкес келуі бізді заңды түрде тіркелуімізге алып келді.
Ол уақытқа дейін біз интернет арқылы сөйлесетінбіз, ол «Ауырлық орталығы». ЖАҚСЫЛЫҚ ТАРТУ ОРТАЛЫҒЫ.
Мен білмеймін, жастар қазір интернеттегі форум туралы біледі ме, өйткені қазір оларда Инстаграм, Фейсбук, ВКонтакте бар.
Сол кезде бұл адамдардың қатынасу орындары болды, онда біз де қызығушылықтарымыз бойынша бөлісіп,
өзімізге ұқсас адамдарды тауып, балалар үйлеріне көмек көрсету қызықты болған адамдар тобы пайда болды, біз сондай жерлерге баратынбыз.
Мен Бағанашылдағы балалар үйімен байланыс тарихым 1993 жылдан басталады.
Біз тәлімгер болдық, пионерлер лагерінде балалармен жұмыс жасадық,
Бағанашыл балалар үйінің балалары ол жерде жылда демалатын, ал біз үшін бұл жұмыстар қалыпты жағдай болатын.
Кейін интернет, одан кейін форумдар пайда болды. Ол форумдарда адамдар балалар үйіндегі біздің балалар жайлы пікір таластыра бастады.
Осы жылдар ішінде қаншама буын тәрбиеленіп шықты, мен олардың барлығын жақсы көремін және оларды ренжітуге ешкімге бермеймін.
Осылайша осындай бір әңгімелесулердің ішінде балалар үйіне барғысы келетіндер де пайда болды.
Біз сол кезде жұбайым екеуіміз сәбилер үйіне барып тұратынбыз, ол біздің үйімізге жақын орналасқан болатын.
Кішкентай сәбилер дүниеге келгеннен кейін сәбилер үйін жақын жерден тауып алдық.
Барлығы ақша жинап оған дәрі-дәрмек, қандай да бір керек-жарақ, жаялықшалар және т.б. сатып алу интернеттегі әңгімелесуден басталды.
Осылай, біз қарайласатын облыстық жанұялық балалар үйінің бір баласын біздің дәрігер-волонтер Шилов Денис Евгеньевич қарағаннан кейін
және диагнозы түсініксіз болғандықтан, жедел түрде ауруханаға балалар хирургиясы мен педиатрия ҒЗИ-на түсті.
Сәбиді қан дертін болдыртпау үшін онкогематология бөліміне жатқызды.
Ол ауру нақтыланбағаны үшін Құдайға шүкір айтамыз. Оған хирургиялық ота жасау қажет болды және оны Хаиров Константин Эдуардович жасап берді.
Өте жақсы хирург, біз сол кезден бері жақсы араласамыз. Ол баланың жағдайы қазір өте жақсы.
Есейген, менің білуімше, ол қазір колледжде білім алып жатыр.
Ал педиатрия және онкогематология ҒЗИ-да біз қан ісігі және апластикалық анемиясы бар басқа балалармен таныстық және сол кезде оларда көп қиындықтар бар екенін түсіндік.
Сол қиындықтың ең үлкені ол – донорлардың жетіспеушілігі. Айтпақшы, жастар, денелеріңізге татуировка салмауларыңызды сұраймын, ол донорлыққа қарсы көрсетілім.
Ауырмауларыңызды, өз-өздеріңізді күтуді және қан тапсырып тұруды сұраймын, себебі көптеген адамдар үшін ол өмір сүру үшін мүмкіндік болып табылады.
Біз студент кезімізде өте жиі барып тұратынбыз, ол дәстүр әлі де жалғасын табуда деп үміттенемін.
Алматыда Ботаникалық желекжолында, Манас және Байзаков көшелерінің ортасында қалалық,
ал Гагарин-Өтеповта - республикалық қан банкі орналасқан. Жастар, үш айда бір рет қан тапсыруға барыңыздар.
Сонымен, біз ролик түсірдік, роликте сол жерде емделген Лена Четверякова түсті.
Бұл ролик адамдардың қан тапсыру керектігі жайлы болды, себебі лейкозбен ауыратын балаларға ол апатты түрде жеткіліксіз.
Шын мәнісінде балаларының роликке түскенін қалаған ата-аналар саны көп болған жоқ және роликтің кейіпкерлерін табу оңайға соқпайды.
Өйткені бізде «ойбай, ұят болады, адамдар көріп, танып қойса не деп айтады» деген қорқыныштармен байланысты.
Алайда Ленаның анасы Галина бірден келісімін берді және Лена өзі сондай жақсы актриса, өте жақсы ойнап шықты.
Осылайша, біз 2005 жылдың қазан айында роликті түсірдік және эфирге жібердік, артынан қан банктеріне өте көп донорлар келе бастады.
Бірақ 2006 жылдың 12 қаңтарында біздің Ленамыз тромбоциттер жетіспеуінен қайтыс болды.
Ол да қан өнімі. Сол үшін барлықтарыңыз барып қан тапсырыңдар.
Ленаның жерлеу салтанатында біздің барлық түсірілім тобымыз қатты қайғырды.
Біз барлық балалар үшін уайымдайтынбыз және олармен жақсы тіл табысатынбыз, ал Ленада бәрі жақсы болып келе жатқан сияқты көрінді.
Біз бөлімшедегі балаларға көмектесе бастадық: кейбіреулеріне дәрілер керек, аймақтан келген, бірақ осында туысқандары жоқ аналар болды.
Басқасын айтпағанда, кейде аналардың тіпті жеке гигиенасына керек заттарды алуға ақшалары болмады.
Жалпы, оңай емес. Маған лейкозбен үшінші рет жатқан бір баланың анасы жақындады, баласына сүйек кемігін трансплантациялау қажет болды.
Қазақстанда қазір тек туысқанның сүйек кемігін алады, ал егер қажетті донор табылмаса, әлі де шетелге барып емделу қажет.
Осы операция Белорусиядағы Минскіде 85 000 доллар тұрды, сол кезде ол өте қомақты ақша.
Бұл біздің ең бірінші жинаған ақшамыз болатын.
Бір бала жерленіп, ал жанымда көмек сұраған ана тұрғанда мен не істерімді білмедім.
Мен сол кезде хат жаздым және сол жерде өзімнің атымды аштым.
Себебі ол кезде бәріміз никпен отыратынбыз, қазір көбіміз әлеуметтік желілерде өз атымызбен отырамыз.
Тележүргізуші екенімді және ауырып жатқан балаға көмек, ақша қажет екенін жаздым.
Оны «Ауырлық орталығы» форумында орналастырдым. Осыдан кейін менің хатым бүкіл Қазақстанға, тіпті басқа елдерге де тарап кетті.
Адамдардан таңғайжайып жауап қайтқандығы мен үшін таңқаларлық болды.
Мен хатымды адамдар оқиды да жанынан жай ғана өтіп кетеді, оларға бәрібір болады деп ойладым.
Ал шын мәнісінде, қаншама адам жолды көруде мұқтаж болған екен.
Мен мейірімді адаммын, мен көмектескім келеді, мен қалай көмектесе аламын, нақты кімге көмектесе аламын?
Міне, бала, оның аты-жөні бар, оның анасы, оның байланыс мәліметтері, бала жатқан аурухананың байланыс мәліметтері және ол қай ауруханаға бару керектігі туралы ақпарат бар.
Біздің «ЦТ»-ның волонтерлеры бүкіл қалада жүгіріп жүрді, себебі адамдар:
«Келіңіздер, мына ақшаны алып кетіңіздерші, өтінеміз» деп сұрап жатты.
Барлық есепті сол «Ауырлық орталығында» жазып отырдық. Ақшаны анасына әкеліп беріп жүрдік.
Маған жоғары шенді адамдар жолды жауып қойып келді, осы хатты жазған мен, ол жалған емес және мен осы хатты жазғанымды растадым.
Осы уақытта менің өзімнің емшектегі сәбилерім, жұмысым болатын, ал бір жағынан осыншама көп адамдар жауап беріп, менің телефоным үзіліссіз қоңырау қабылдайтын.
Бұл өте ауыр кездер болды. Мен телефонмен сөйлесе отырып тағы да қоңыраулар келіп тұрғанын еститінмін.
Мен Галяға телефон шалдым да: «Галя, сен қазір бәрібір бос отырсың емес пе, менің телекомпанияма жұмысқа шықшы?»
Себебі ол кезде ол баламен ауруханада бір жарым жыл жатты, жұмыс істей алмайтын.
«Мен саған стол, телефон беремін, ал сен сол телефонға жауап беріп отыршы, өйткені мүмкін емес болып кетті», - деп айттым.
Бұнымен жұмыс істеу мүмкін емес болып кетті.
ЖАҚСЫЛЫҚТАН ЖАҚСЫЛЫҚ ТУАДЫ.ӘРҚАШАН КӨМЕККЕ КЕЛУГЕ ДАЙЫН АДАМДАР БАР.
ОЛ ҮШІН БІРІНШІ ҚАДАМ ЖАСАУ МАҢЫЗДЫ – МӘСЕЛЕНІ НАҚТЫ АНЫҚТАУ ЖӘНЕ ОЛ ТУРАЛЫ АҚПАРАТТЫ БАРЫНША КЕҢ ТАРАТУ.