АРУЖАН САИН
«ДОМ» - «МИЛОСЕРДИЕ» ЕРІКТІ ҚОҒАМ» - ҚАЙЫРЫМДЫЛЫҚ ҚОРЫНЫҢ НЕГІЗІН ҚАЛАУШЫ ЖӘНЕ ДИРЕКТОРЫ
МҮДДЕЛЕСТЕР КОМАНДАСЫ
Міне, осылай 2006 жылдың ақпан айынан бастап Галя әлі күнге дейін көршілес кабинетте өз жұмыс орнында отырады,Есіктен Алматыға жүріп келеді.
Ол жақын емес, ең кемінде кептеліс болмаған жағдайда бір сағатта жетуге болады.
Сонда өз баласын жоғалтып алған ананың сезімін не басқаратынын түсінесіздер ме?
Ең қиыны не екенін білесіздер ме?
Сондай ұқсас хикая Марина Чейшвилида да болған, оның есейген ұлы 24 жасында лейкоздан қайтыс болған.
Ол «Амирам» деген қорын ашты және адамдарға көмектесуде.
Оған дейін ол Астаналық онкогематология клиникасына әлеуметтік жұмысшы ретінде жұмыс істеуге келген.
Ең қиыны – сол аурухананың табалдырығын аттап өту.
Ал ол кезде біздің жұмысымыз басталып кеткен: біз аналарға, дәрігерлерге көмектесіп, дәрілер, азық-түліктер сатып алып жүрдік.
Сол кезде бізге «Қазақмыс» компаниясы ақша бөліп тұратын, сол үшін біз оларға алғысымызды айтамыз.
Ол ақшаға біз онкогематологиядағы аналарға азық-түлік алып беретінбіз, себебі олар онда айлап тұрып емделетін.
Негізі аурухана аналарды тамақтандырмайды, яғни, балаларға тамақ есептелінген болса, аналарға – жоқ.
Ал аналар жұмыс істеуге шамасы келмегенде және жалгызбасты ана немесе басқа бір жерден келген болса,
сенесіздер ме, осындай диагнозы бар балаларды қабылдайтын жалғыз республикалық аурухана болатын, оларға өте қиын болды.
Міне біз ресми түрде супермаркеттерден бізге жасалған жеңілдіктер арқылы азық-түлік сатып алатынбыз да оны ауруханаға апарып беретінбіз.
Ал олар сондағы кішігірім ас үйде тамақ әзірлейтін.
Галя үшін өмірден өткен қызымен бірге жатқан ауруханаға қайта кіру қандай қиын екенін және оның қаншалықты қайратты екенін ойлап көріңіздерші.
Света біздің «Балаларға өмір сыйла» жобасының үйлестірушісі, оның ұлы қызыл жегі ауруымен ауырған, Бір кездері біз оларға көмектескенбіз.
ол генетикалық ауыр ауру. Ол аурумен адамдар ұзақ өмір сүретін кездер де болады, алайда Қазақстанда ол ауру емделмейді.
Оның баласы 17 жасында қайтыс болды. Света осылай біздің қорға Галяның жетелеуімен келді.
Өзі экономист, ірі компанияларда жұмыс істеген. Ол: «Мен олай істей алмаймын. Мен еш жерде жұмыс істегім келмейді.
Өмірдің мәнін жоғалттым, қорда ғана жұмыс істегім келеді.
Өйткені менің жанымда ешкім болмаған кезде сіздер көмектестіңіздер»,- деді.
Тіпті туған әкесі көмектеспегені жанына батты. Ол қазір көршілес кабинетте отырады.
Шолпан да координатор, ол фандрайзингпен айналысады - біздің демеушілермен байланыс жасайды.
Оларға есеп беріп отырады, ол да ана, біз де оған көмектескен болатынбыз.
Оның баласы ағаштан құлап, сан алқымы сынып, кейіннен дұрыс емес біте бастағаннан соң операция қажет болған.
Оның баласы қазір жүріп жүр, бірақ сынық болмағандағыдай етіп жүрмейді, институтты бітіріп, қалыпты, толыққанды өмір сүруде, ал Шолпан біздің қорда жұмыс істейді.
Мысалға, Жандос. Екеуіміз Астанада танысқанбыз. Ол сол кездің өзінде Фейсбукта волонтерлік әрекетшілдікті жасап жүрген.
Мүмкіндігі шектеулі, компьютерді жақсы білетін бір жас бала болатын, Жандос оған жұмыс табуға, пандус орнатуға көмектесіп жүрді.
Сонымен, мен оны ылғи да жақсы хикаяттармен ғана көретінмін.
Сосын біз Астанаға біздің «Балаларға өмір сыйла» фильмінің премьерасын жасауға бардық, ал Жандос бізге волонтер ретінде көмектесіп жүрді.
Бізде бос орын бола қалған мезетте мен оған: «Жандос, сен біздің қорда жұмыс істегің келер ме еді, қалай ойлайсың?
Бірақ ол үшін Алматыға көшуің керек»,- дедім.
Ал ол қандай айлық, қандай жұмыс шарттары бар екенін сұрамастан: «Менің көшіп келуіме қанша уақыт бар?»,- деп қана сұрады.
Сіздер сене аласыздар ма, ойлану үшін емес, көшу үшін! Осы керемет емес пе?
Қазір Жандос екі баланың әкесі, ол өз махаббатын осында кезіктірді, оның отбасы, жеке пәтері де осында.
Өмір өтіп жатқан сайын біздің және біздің қызметкерлеріміздің көз алдында де өте көп өзгерістер өтіп жатыр.
Біздің волонтер-юрист - Юрий Владимирович.
Біз Сафроний әкенің баспанасын құтқаруға талпынған кезіміз еді. Ол баспананы адамдар дінге, ұлтқа қарамай құрастыруға көмектескен.
Онда 130 егде жастағы кісілер, 120-дан астам балалар болған.
Сафроний әкеге қуғын-сүргін басталғанда, біз оны қорғап қалуға тырыстық.
Себебі ол жеке тұлға және бәрі барлығы сенген тұлғаның жанында құрылды.
Өкінішке орай, оны құтқарып қала алмадық, ал Юрий Владимирович оның қарттар үйінде тұрып жатты және юрист ретінде сол кезде қатты көмектесті.
Осының барлығы орын алған кезде қарттардың көбін қуып жіберді.
Сол кезде мен: «Юрий Владимирович, біздің балаларға көмектесе аласыз ба?»,- деп сұрадым.
Өйткені оның жұмысы өте құнды: ол көптеген аналарға алименттерді сот арқылы алып беруге көмектесті,
бір жерлерде мүмкіндігі шектеулі балаларды ренжітіп қойса, құқықтарын бұзса, мемлекеттік емдеу бойынша қабылдамаса
және баланы асырап алған ата-аналарының құқықтарын қорғайды.
Ол балалар үйінің түлектеріне тұрғын үй бермей жатқан жағдай болса, көмектеседі.Жалпы, үлкен жұмыс жасайды.
Мен жаратушыға осындай өз жұмысын құштарлана, шын ниетпен және бар көңілімен жасайтын адамдарды жіберетініне алғыс айтамын.
Міне, біз үлкейіп, өз командамызға адамдар іздей бастадық.
Лена Никонова бізге өзі келді, оның медициналық білімі бар, ол біздің «Балаларға өмір сыйла» жобасы үшін өте маңызды.
Любовь Михайловна мен Ира бухгалтерияда жұмыс жасайды, ал Шынар бізде - қаржыгер.
Өйткені біз «Самұрық-Қазына» және басқа да ірі компаниялармен жобалар жүргіземіз.
Сондықтан біздің жұмыс барынша тұнық және барлық жұмыстарымызды заңды түрде жүргізуіміз қажет.
Соның ішінде бухгалтерлік есеп пен қаржы. Ол өте маңызды.
Мен атаған осы үш адам – Любовь Михайловна, Ирина, Шынар – олар сол жағына жауапты.
Себебі, қаншалықты әдемі естілгенімен және эмоционалды болғанымен, соңында тек қана сандар, құжаттар ғана қалады және олар шешуші маңызға ие.
«ДОМ» ҰЖЫМЫ ЖАЙ ҒАНА МҮДДЕЛЕСТЕРДЕН ҚҰРАЛМАҒАН.ТОПТЫҢ ӨЗЕГІ – ӨЗ БАЛАСЫНЫҢ ҚАЗАСЫН НЕМЕСЕ АУРУЫН БАСТАН КЕШІРГЕН АДАМДАР.
ТРАГЕДИЯДАН КЕЙІНГІ ӨЗ ӨМІРЛЕРІНІҢ ЕҢ ЖАҚСЫ ЖАЛҒАСУЫН ОЛАР ӨМІРЛІК ҚИЫН ЖАҒДАЙЛАРҒА ТҮСІП ҚАЛҒАН АДАМДАРҒА КӨМЕКТЕСУДЕ ТАПҚАН.